ระเบียบเกี่ยวกับสินค้าอาหารทะเลนำเข้าเข้มงวดมากขึ้นในบางมลรัฐ

                  เนื้อหาสาระข่าว: ธุรกิจสินค้าอาหารทะเลนำเข้าในสหรัฐฯ อาจต้องเผชิญกับความท้าทายมากขึ้น จากการถูกเพ่งเล็งมากขึ้นเป็นพิเศษจากกฎหมายระดับมลรัฐ โดยล่าสุดมลรัฐหลุยส์เซียนา (Louisiana) ได้มีการนำเสนอร่างกฎหมายระดับมลรัฐหลายฉบับที่มีวัตถุประสงค์มุ่งเฉพาะเจาะจงในการตรวจสอบและควบคุมสินค้าอาหารทะเลนำเข้าทั้งในเชิงคุณภาพและคุณลักษณะ โดยถือเป็นความเคลื่อนไหวที่มีต่อสินค้าอาหารทะเลนำเข้าจากหน่วยงานระดับมลรัฐล่าสุดที่น่าสนใจอย่างยิ่ง เนื่องจากไม่บ่อยนักที่จะปรากฎความเคลื่อนไหวที่เฉพาะเจาะจงสินค้าอาหารทะเลนำเข้าผ่านกฎหมายระดับมลรัฐ ซึ่งอาจทำให้การส่งออกสินค้าอาหารทะเลซับซ้อนมากขึ้นไปอีก

                  โดยสภามลรัฐหลุยส์เซียนากำลังมีการพิจารณาร่างกฎหมายระดับมลรัฐ (House Bill) ที่เกี่ยวกับสินค้าอาหารทะเลนำเข้าทั้งหมด 4 ฉบับ ได้แก่ 

                  1) ร่างกฎหมายระดับมลรัฐที่ 857 (HB 857): เป็นร่างกฎหมายที่เข้ามาจัดการปัญหาส่วนผสมที่ปะปนกัน (Commingling) ระหว่างสินค้าอาหารทะเลนำเข้ากับอาหารทะเลท้องถิ่น โดยกำหนดให้มีการระบุที่ฉลากสินค้า (Labelling) ให้ชัดเจนว่าสินค้าอาหารทะเลดังกล่าวนั้นเป็นสินค้าอาหารทะเลนำเข้าหรือสินค้าอาหารทะเลท้องถิ่น หากมีการผสมกันก็จะต้องระบุในฉลากด้วย ซึ่งหากผู้ประกอบการหรือผู้กระจายสินค้าไม่ระบุฉลากสินค้าให้ชัดเจน ก็จะถือว่ามีเจตนาบินเบือนข้อเท็จจริง

                   ร่างกฎหมายดังกล่าว เกิดขึ้นมาจากการตรวจพบความผิดซ้ำแล้วซ้ำเล่าของสินค้าอาหารทะเลที่ถูกผลิตขึ้น / ที่มีจำหน่าย / ที่ถูกกระจายออกไปจากมลรัฐหลุยส์เซียนา ซึ่งพบว่ามีการระบุที่มาของสินค้าหารทะเลไม่ตรงกับข้อเท็จจริง กล่าวคือการสวมฉลากสินค้าอาหารทะเลตีตราว่า “ผลิตจากมลรัฐหลุยส์เซียนา” สามารถทำให้สินค้าอาหารทะเลนั้นมีราคาแพง แม้ว่าในความจริงจะเป็นสินค้าอาหารทะเลนำเข้าที่มีต้นทุนต่ำกว่ามากสวมรอยมา ซึ่งพลอยทำให้อุตสาหกรรมสินค้าอาหารทะเลท้องถิ่นที่แท้จริงนั้นได้รับความเสียหายไปด้วย  

                   2) ร่างกฎหมายระดับมลรัฐที่ 121 (HB 121): อีกหนึ่งร่างกฎหมายสำคัญว่าด้วยอำนาจการตรวจสอบและควบคุมคุณภาพสินค้าอาหารทะเลนำเข้าของหน่วยงานระดับมลรัฐ ซึ่งจะมีขยายอำนาจของหน่วยงานการเกษตรและป่าไม้ (Department of Agriculture and Forestry) มลรัฐหลุยส์เซียนา ในการจับกุม ยึด และทำลายสินค้าอาหารทะเลนำเข้าที่คุณภาพไม่เป็นไปตามกฎเกณฑ์ความปลอดภัยสินค้าอาหารของมลรัฐ จากปัจจุบันเป็นที่ภารกิจของหน่วยงานด้านสาธารณสุขของมลรัฐ โดยร่างกฎหมายฉบับนี้จะทำให้กระบวนการกำจัดสินค้าที่คุณภาพไม่ได้มาตรฐานภายในมลรัฐเป็นไปอย่างรวดเร็ว และมีประสิทธิภาพมากขึ้น 

                   3) ร่างกฎหมายระดับมลรัฐที่ 725 (HB 725): ร่างกฎหมายฉบับนี้กำหนดให้บรรดาผู้ประกอบการผู้ค้าปลีกที่จำหน่ายสินค้าอาหารทะเล จะต้องเก็บบันทึกการจัดซื้อเหล่านั้นไว้อย่างน้อยหกเดือน พร้อมให้มีการตรวจสอบน้อยหลังได้ เพื่อให้มั่นใจว่ามีการปฏิบัติตามกฎระเบียบด้านความปลอดภัยของอาหารทะเล เพื่อเพิ่มความรับผิดชอบในการธุรกิจอาหารทะเล และเพื่อตรวจสอบแหล่งที่มาของสินค้าอาหารทะเลนำเข้าให้ถูกต้องชัดเจนด้วย

                   4) ร่างกฎหมายระดับมลรัฐที่ 109 (HB 109): ร่างกฎหมายในการจัดตั้งกองทุนสินค้าอาหารทะเลนำเข้าปลอดภัย (Imported Seafood Safety Fund) กองทุนพิเศษซึ่งจะมีไว้สำหรับอุดหนุนการดำเนินการและกระบวนการด้านการตรวจสอบ และทดสอบคุณภาพความปลอดภัยของสินค้าอาหารทะเลนำเข้า ให้เป็นไปตามกฎเกณฑ์ความปลอดภัยสินค้าอาหารของมลรัฐ

                  บทวิเคราะห์ และข้อเสนอแนะ: ปัจจัยที่อยู่เบื้องหลังความเคลื่อนไหวเชิงรุกในระดับมลรัฐในการจัดการกับสินค้าอาหารทะเลนำเข้า สามารถแบ่งได้เป็น 2 สาเหตุสำคัญ ได้แก่ 1) การช่วยเหลืออุตสาหกรรมอาหารทะเลท้องถิ่น ซึ่งในมุมมองของอุตสาหกรรมเหล่านี้มองว่าสินค้าอาหารทะเลนำเข้านั้นสร้างให้เกิดการแข่งขันทางการค้าที่ไม่เป็นธรรมจากการที่ต้นทุนสินค้าต่ำกว่ามาก รวมถึงการทุ่มตลาด ทำให้อุตสาหกรรมและธุรกิจอาหารทะเลท้องถิ่นได้รับผลกระทบมาเป็นเวลานาน และ 2) ปัญหาเรื่องสารเคมีตกค้างในสินค้าอาหารทะเลนำเข้า ซึ่งจากรายงานของมลรัฐหลุยส์เซียนาพบสารเคมีที่เป็นอันตรายต่อมนุษย์ปะปนอยู่ในสินค้าอาหารทะเลนำเข้าค่อนข้างบ่อย จึงเป็นที่มาของความพยายามออกมาตรการควบคุมที่เข้มข้นมากขึ้นอย่างที่เห็น ประกอบกับข้อเท็จจริงที่ว่าสินค้าอาหารทะเลนั้นถือเป็น “ของขึ้นชื่อ” ของมลรัฐหลุยส์เซียนา อีกทั้งสมาชิกสภามลรัฐผู้เป็นโต้โผสำคัญในการร่างกฎหมายในข้างต้นนั้น ก็เป็นผู้ที่พื้นเพครอบครัวเติบโตมาจากธุรกิจและอุตสาหกรรมกุ้งท้องถิ่น 

                   ทั้งนี้ จากการสืบค้นของมูลโดยสคต. ณ เมืองไมอามี พบว่าสัดส่วนการนำเข้าสินค้าอาหารทะเลภายในพื้นที่มลรัฐหลุยส์เซียนา ซึ่งมีท่าเรือสำคัญคือท่าเรือเมืองนิวออลีนส์ (Port of New Orleans) และเป็นศูนย์กระจายสินค้าไปพื้นที่ใกล้เคียงในภูมิภาค พบว่าในปี 2025 มีการนำเข้ากลุ่มสินค้าอาหารทะเล (HS Code: 03, 1604, 1605) ผ่านท่าเรือเมืองนิวออลีนส์ทั้งหมดประมาณ 36 ล้านเหรียญสหรัฐฯ / ประมาณ 6,600 ตัน ซึ่งถือว่าเป็นสัดส่วนที่น้อยมาก (น้อยกว่า 1%) เมื่อเทียบกับการนำเข้าสินค้าอาหารทะเลทั้งหมดของสหรัฐฯ

                   แม้ว่าตัวเลขการนำเข้าสินค้าอาหารทะเลในมลรัฐหลุยส์เซียนาไม่ได้เยอะมากมายอะไร แต่การขยับตัวของมลรัฐหลุยส์เซียน่าคือภาพสะท้อนความเป็นไปได้ของการดำเนินการลักษณะคล้ายกันในมลรัฐอื่น ๆ ซึ่งจะเป็นไปในทิศทางที่สอดรับกับแนวนโยบายของหน่วยงานรัฐบาลกลาง (FDA) ว่าด้วยการนำเข้าสินค้าอาหารทะเลที่รัดกุมเข้มข้นมากขึ้นที่พึ่งจะออกมาเมื่อเดือนกุมภาพันธ์ ซึ่งสคต. ณ เมืองไมอามีเคยได้นำเสนอเอาไว้ ทำให้หลังจากนี้ผู้ประกอบการ และผู้ส่งออกสินค้าอาหารทะเลมายังสหรัฐฯ จะต้องติดตามระเบียบที่เกี่ยวเนื่องกับสินค้าอาหารทะเลที่ครอบคลุมถึงระบบ Supply Chain ภายในสหรัฐฯ เนื่องจากกฎหมายระดับมลรัฐในหลายเรื่อง คือตัวกำหนดมาตรฐานและคุณลักษณะที่มีความเฉพาะตัวซับซ้อนลงไปมากกว่ากฎหมายของส่วนกลาง เพื่อประโยชน์ในการผลิตสินค้าอาหารทะเลส่งออกไปยังสหรัฐฯ

                   อนึ่ง ขอเน้นย้ำว่าร่างกฎหมายที่ปรากฎข้างต้นในรายงานฉบับนี้ นั้นเกี่ยวกับการจัดการกับสินค้าอาหารทะเลที่นำเข้ามายังสหรัฐฯแล้ว (Imported Seafood) ซึ่งจะมีอำนาจบังคับใช้อยู่ภายในพื้นที่ของมลรัฐหลุยส์เซียนาเท่านั้น โดยในมลรัฐอื่นก็จะมีรายละเอียดกฎระเบียบบังคับที่ไม่เหมือนกัน และเป็นคนละส่วนกับ “การนำเข้าสินค้าอาหารทะเล” (Importing Seafood) ซึ่งหน่วยงานที่มีอำนาจกำหนดระเบียบนโยบายปฏิบัติคือรัฐบาลกลาง (Federal) ไม่ใช่ระดับมลรัฐ

แหล่งสืบค้น/อ้างอิงข้อมูล:  
1) “Louisiana Looks To Put More Bite In Its Imported Seafood Laws”  โดย Wesley Muller จาก Louisiana Illuminator
2) “Louisiana Legislature Considers New Laws Aimed at Regulating Imported Seafood”  โดย/จาก WBRZ News 2 Louisiana
3) “Labeling Bill Combats Commingling of Louisiana, Foreign Seafood” โดย Sheridan White จาก LSU Manship School News Service 

สคต. ไมอามี /วันที่ 3 เมษายน 2569